In den hof van de nonnen Galanthus nivalis

 

 

Ik schrijf 25 januari, bij vries en lichte sneeuwval …….

Het stemt me tot blijheid en het geeft me kracht als ik vanmorgen voorbij de tuin van Zevenbergenhof (Ranst) reed en de opkomende witte gloed ontdekte van het gewoon sneeuwklokje (Galanthus nivalis). De sinds mensenheugenis terugkomende eerste voorjaarsbloeier in Zevenbergen en de klokkenluider van de komende lente.
Iedereen kent natuurlijk het sneeuwklokje, enfin dat denkt toch iedereen. Spijtig maar niet alles wat wit en klokvormig is en vroeg bloeit is het sneeuwklokje. Vooral bij zachte winters word je al snel op het verkeerde been gezet door het lenteklokje of zomerklokje. Dichterbij kan het zelfs tegenslagen want er zijn nogal wat aanverwante zoals het glanzend sneeuwklokje, het Kaukasisch sneeuwklokje of andere cultivar soorten

 

Maar in den hof van onze nonnen gaat het wel degelijk over het gewoon sneeuwklokje. De vriendelijk knikkende bloem is een symbool van de vertrekkende winter en de aankomende lente (laat ons toch maar niet te voorbarig zijn).
De aankomende bloemen hebben drie lange witte buitenkroonbladen en drie korte brede binnenkroonbladen met bleekgroene vlekken (honingmerk). De Griekse wetenschappelijke naam “Galanthus” betekent melkwitte bloem.

Het plantje behoort tot de narcissenfamilie (Amaryllidaceae), en vormt vanuit de overblijvende knol een alleenstaande bloem en lijnvormige groene bladen.

 

Steeds weer en dit tot einde maart staat den hof van de nonnen vol met honderden klokjes, uitgebreid tot aan de rand van het bos (verwilderd). Het plantje is afkomstig vanuit zuid- en zuidoost Europa en vermoedelijk meegebracht door één van de vroegere baronnen van Zevenbergen. Hoewel de plant zaad vormt (na de bloei verschijnen vlezige groene capsules met veel zaden) is het bij ons wellicht iets te fris om te ontkiemen en gebeurt de vermeerdering bij middel van het vormen van bijbolletjes. Terecht mogen we deze plant benoemen tot de stinzensoorten.

 

Kortom een durver deze klok, vaak ondergesneeuwd en in de kou, klein maar dapper, een waaghals …..

 

 

Luiden van een seizoen

 

Denken we aan volgend kerstliedje  … Sneeuwklokje klingelingeling, sneeuwklokje kling ..

 

Of dit

Wat is dat daar, jou kleine guit,
Kom jij nu al je bedjen uit?
Blijf warmpjes nog wat in den grond,
Want als de booze wind je vond,
Hij beet je dood!

Wij hebben nog ons jasje aan,
Jij komt daar zóó maar buiten staan,
Je groene mutsje los, jou guit;
Je witte kopje kijkt er uit,
Zoo bleek en bloot!
           

Ik ben er niet bang voor den boozen wind
’k Vertel van de lente, mijn lieve kind
Mijn klokje luidt zachtkens over de grond
En wekt er de bloempjes, die slapen in ’t rond
Ten beddeken uit,

Nu weet je wel, wat mijn vroeg luiden beduidt

 

Of dit

 

Het sneeuwklokje hebben we te danken aan Eva.
Toen Adam en Eva, na de appel-orgie hun boeltje in de tuin van Eden mochten pakken, was dat geen lachertje.
Eens de poort van de goddelijke tuin achter hun rug in het hangslot, belandden de twee stakkers midden in de barre winter. Ze kwamen maar moeizaam vooruit. Da's zeker, hij wilde nooit kruiden eten en zij deed veel te weinig aan sport. Ze zochten hun weg in de winterse duisternis. Eva viel na een tijd doodmoe op de grond. Ze werd ontzettend depressief bij de gedachte dat haar leven vanaf nu zo verschrikkelijk treurig en net zo koud als deze winter zou verlopen. Ze zag het echt niet meer zitten. Gelukkig bestonden er toen nog engelen die dan telkens op barre momenten uit de hemel neerploften. Een engel probeerde Eva ervan te overtuigen dat er ook nog andere en betere jaargetijden waren. Eva, die geen tweede keer wilde poseren voor goedgelovig en gemakkelijk te verleiden wicht, geloofde dit opbeurend bericht niet zomaar. De engel ving dan maar enkele sneeuwvlokjes op, ademde ertegen en op slag veranderden de sneeuwvlokjes in bloemknoppen. Op het moment dat de bloemknoppen de bodem raakten werden het sneeuwklokjes. Eva zag het van pure consternatie weer een beetje zitten en ging de harde en meedogenloze levensweg verder met haar gezel.
Het sneeuwklokje staat symbool voor 'opnieuw ontwaken en intens leven na een treurige lange winter'.
Het is de bloem van de hoop. En waar hoop is is er leven.
(citaat uit Daniëlle Houbrechts  - kruidenhoekje)

 

 

 

Tapijt van sneeuwklokjes in den hof van de nonnen

 

Terug naar het overzicht

 

Terug naar de Amenti Homepage